2006/Dec/18

ทำอะไรอยู่เหรอ เบื่อจัง
เพิ่งกลับมาจากปายเมื่อเช้านี้เอง
ทั้งที่อาทิตย์ที่แล้ว ก็เพิ่งจะไปมา
รู้มั้ย ทริปนี้เป็นทริปที่สนุกสุดๆเลย
และก็เป็นทริปที่อยู่ๆก็รู้สึกว่าชีวิตจริงๆของฉันมันควรจะหลบมาอยู่อะไรไกลๆแบบนี้
ฉันไม่รู้ว่าตัวเองได้หลงรักเสน่ห์เมืองเหนือไปแล้วหรือเปล่า
แต่ฉันแค่มีความสุขมากๆ กับการได้ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่
แม้จะเป็นการมาคนเดียว การอยู่คนเดียว การที่จะต้องคุยกับตัวเองอยู่ตลอด
หรือแม้จะมากันหลายๆคนก็ตาม ความรู้สึกของฉันไม่ได้เปลี่ยนไปเลย
ยังงัยก็เถอะ บ่อยครั้งเหลือเกินที่ฉันต้องดึงตัวเองให้กลับมาอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง
เพราะโลกแห่งความฝันมันสวยงามดีพอแล้ว

และนั่นเป็นสิ่งที่เศร้าที่สุดเลยนะสำหรับความพยายาม


ทริปนี้เป็นทริปสั้นๆ 2 วัน 1 คืน ไปกัน 5 คน
ไปโดยไม่มีplan ไม่มีเงิน และมีเสื้อผ้าเพียง 1 ชุด
ฉันเรียกทริปนี้ว่า ปุ๊บปั๊บทัวร์
หาซื้อเอาข้างหน้า ถ้าเงินจะยังพอเหลืออยู่บ้าง
ฉันคงไม่เล่ารายละเอียดมากมายอะไรนัก
บางคน บางเรื่อง ปล่อยให้เป็นเรื่องของความรู้สึกคงดีกว่า
การอธิบายอะไรออกมา บางครั้งมันไม่เท่าของจริง
ความสนุกมันยังติดอยู่ในลำคอ เหมือนเพิ่งหยุดหัวเราะเมื่อไม่กี่วินาทีนี้เอง
ความเศร้า - - ยังคงติดตามฉันเป็นเงาอยู่ลึกๆ (จริงๆลืมมันไปบ้างก็รู้สึกดีไม่ใช่น้อย)
ทั้งนี้ไม่ใช่เรื่องความรัก แต่ก็คงไม่ปฎิเสธที่จะรู้สึกเหงาหรือสับสนอยู่บ้าง
ใครคนหนึ่งที่เพิ่งจะตกลงเลิกรากันไปเมื่อสองอาทิตย์ที่ผ่านมา
เค้าไม่ได้สลักสำคัญพอที่จะทำให้ฉันหมองเศร้าอีกต่อไปแล้วล่ะ



ฉันใช้หัวใจเดินทางไปกับระยะทางและวันเวลาที่ต้องเดินทางคนเดียวไม่ว่าจะในกรุงเทพฯ หรือที่ปาย
ฉันใช้ความคิดไปกับเรื่องอื่นๆ มากจนวันนึงฉันเกือบจำไม่ได้แล้วว่า
ฉันเคยฟูมฟายให้กับความรักให้กับคนที่ฉันอยากจะเรียกเค้าว่าเป็นคนรัก (ของฉัน)
เพื่อนสนิทฉันคนหนึ่งถามถึงเค้า ในวันที่ฉันกลับมาจากการเดินทางไปปายคนเดียว
และฉันก็พบว่า ฉันได้ลืมเค้าไปแล้วอย่างไม่น่าเชื่อว่าจะทำได้
การได้เดินทางไปยังที่ใดที่หนึ่งซึ่งไกลมาก เป็นอะไรที่วิเศษจริงๆ
ฉันได้เพื่อนใหม่และได้เก็บไว้ในความทรงจำดีๆ


เมื่อไหร่ที่ฉันรู้สึกเหงา เมื่อไหร่ที่ฉันรู้สึกว่า
ฉันเหนื่อยที่จะยืนอย่างเข้มแข็ง ฉันจะหยิบความรู้สึกเหล่านี้มานึกถึงอีกครั้ง
จริงๆ ฉันนึกถึงชีวิตที่ได้อยู่ที่นั่นแทบตลอดเวลาแหล่ะ ไม่รู้ทำไมนะ
แต่บ่อยครั้งที่นึกถึงทีไร ฉันจะเหงาปนเศร้าเสมอ
อยากใช้ชีวิตแบบนั้น อยากไปอยู่ที่นั่นตลอดชีวิต
แต่โลกของฉัน ความจริงกับความฝัน บ่อยครั้งเดินขนานกันเสมอๆ
ถ้าฉันไม่กลับมากรุงเทพอีกเลย จริงๆจะทำก็ได้
แต่ความาบผิดชอบและภาระอื่นๆอีกมากมายไม่อนุญาตให้คนเราเปลี่ยนชีวิต
เปลี่ยนสังคมได้ง่ายกะทันหันแบบนั้น
ฉันเบื่อจะวางแผนแล้ว มีแผนแล้วล้มทุกที
การทำอะไรนอกกรอบบ้างมันน่าจะส่งผลดี แต่มั้งนี้ฉันก็ยังทำอะไรไม่ได้
นอกจากแค่ได้นั่งคิดถึงชีวิตที่อยากใช้ แล้วก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป
ใช้ชีวิตในโลกแห่งความเป็นจริง

สิ่งที่รู้สึกลึกๆ :

ฉันรู้สึกท้อแท้กับความสัมพันธ์ ไม่ว่าจะเพื่อนหรือใคร

ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังป่วยไงไม่รู้นะ
ฉันอยากอยู่ที่ปายจริงๆ

-ได้แต่ฝัน -


Comment

Comment:

Tweet


เราอยากไปปายจังเลย....อยากไปมาตั้งนานแล้วแต่ไม่มีโอกาสที่จะได้ไป
อาจจะเป็นเพราะอยากจะหนีอะไรบางอย่าง..
เราอยากจะลืมอะไรบางอย่างได้เหมือนเจ้าของบล็อกนี้จัง
...ถ้าปายมันสามารถทำให้เราลืมเรื่องราวที่ไม่อยากจะจำอีกต่อไปได้
#4 by mori (58.8.195.157) At 2010-01-21 12:01,
#3 by (125.24.240.249) At 2007-10-16 16:57,
เผอิญมีโอกาสได้มาอ่าน ออมเปนคนนึงที่เพิ่งเลิกกับแฟนนะค่ะ แล้วก็กำลังจะไปปาย ความจริงออมว่าในขณะที่เรากำลังวุ่นวายใจเค้าอาจกำลังมีความสุขหรือความทุกข์อยู่ที่ไหนซักที่ เค้ากับออมเคยอยากไปปายด้วยกัน แต่วันนี้ออมคิดว่าออมไปคนเดียวได้สบายมากเลย
แล้วคงมีโอกาสได้คุยกันนะค่ะ
#2 by (125.24.240.249) At 2007-10-16 16:57,
....ฝันไม่เคยมีวันที่เจ็บช้ำใจ
มีผู้คนอยู่รอบกาย เหมือนไม่มี ไม่เห็นใคร....
ชีวิตจริงที่ปาย อาจไม่เหมือนที่ฝันไว้ก้อได้นะ
#1 by หายไป (58.8.74.95) At 2006-12-27 20:32,